Oude Meester Yvonne Mulder: schrijven als houvast tegen eenzaamheid


Oude Meester Yvonne Mulder: schrijven als houvast tegen eenzaamheid

Oude Meester Yvonne Mulder: schrijven als houvast tegen eenzaamheid

Oude Meester Yvonne Mulder: schrijven als houvast tegen eenzaamheid

Oude Meester Yvonne Mulder: schrijven als houvast tegen eenzaamheid

Ze barsten van het creatieve talent, maar niemand die het ziet. Want ze zijn oud, en misschien wel eenzaam. We (Brabants Dagblad, Eindhovens Dagblad en BN De Stem) gaan op zoek naar artistiekelingen op leeftijd, die kunnen tapdansen, zingen, schilderen of boetseren, you name it. Talent dat tot op heden slechts tot ontplooiing komt achter de geraniums, in de tuin of op zolder. Aan het zicht onttrokken, maar eigenlijk te mooi om niet te delen met de buitenwereld. Wie ontdekt hen, voor het te laat is?

Naam: Yvonne Mulder
Leeftijd: 74 jaar
Woonplaats: Son
Burgerlijke staat: getrouwd, drie dochters

„Ik ben een bofferd hoor.” Yvonne Mulder uit Son klinkt opgewekt als ze doelt op het rijke leven dat ze leeft. Een man, drie dochters, elf kleinkinderen, veel reizen naar verre buitenlanden, een studie cultuurwetenschappen, voorheen het eigen bedrijf Art, Poetry and Design. En sinds dochter Frederique dat bedrijf in exclusieve kunstzinnige relatiegeschenken voor bedrijven van haar overnam, vrijelijk aan het dichten en schrijven. Sinds 2002 is dat. „Met name in mijn columns kan ik ontzettend veel kwijt.”

Vrijblijvend
Sinds januari 2015 drukt weekblad Forum in Son de columns van Yvonne Mulder af, onder de titel Lichtpuntjes. „Ik probeer positieve dingen te zien en te beschrijven. Ik hoop dat mensen er iets aan hebben, dat lezers zich erin herkennen. Ik schrijf niet voor een betere wereld, dat zijn veel te grote woorden, maar ik maak ook niet echt vrijblijvende verhaaltjes. Hoe ze opgevat worden, ligt natuurlijk ook aan degene die ze leest. Mijn verhalen zijn nooit lang en er zit altijd een of andere twist in, een associatie die niet voor de hand ligt. Mijn gedichten zijn heel compact en ook wel beschrijvend.”

In haar laatste column schrijft ze over een dagje sauna met twee van haar dochters. Vanwege een moeilijk been zat ze na afloop in het verder lege restaurant met één voet op tafel. De ober was onverbiddelijk: mag niet. „Wie eigen koninkje speelt om zijn autoriteit te bevestigen, is niet goed bezig”, concludeert Yvonne Mulder in haar ‘Lichtpuntje.’

Haar moeilijke been is een gevolg van een melanoom dat ruim drie jaar geleden aan het licht kwam en tot uitzaaiingen leidde, waardoor de lymfeklieren in een lies verwijderd moesten worden. „Ik wil het niet dramatisch maken, maar mijn toekomst is een beetje onzeker geworden. Misschien durf ik nu meer te zeggen in mijn verhalen, omdat ik me realiseer dat mijn tijd korter wordt.”

Verwerken
Yvonne Mulder ziet haar columns en gedichten niet als therapie, ze schrijft niet om te ‘verwerken.’ „Het is niet zo dat ik dingen van me af schrijf. Het gaat mij ook niet om erkenning. Met schrijven stap je in een rijke wereld. Alles wat je hebt meegemaakt zit nog in je hoofd en kun je gebruiken. Ik schrijf zoals een dominee preekt, zei jeugdjournaliste Charlotte van Forum eens. Gelukkig heb ik ook lezers.”

Yvonne Mulder zit nooit verlegen om een onderwerp. „Oudere mensen hebben veel dingen meegemaakt waarover ze kunnen schrijven”, zegt ze. Voor haar zelf geldt het jaar op een high school in Meadville, Pennsylvania, als hefboom. Het verruimde haar blik en wakkerde haar reislust aan. Ook verruimend: gesprekken die ze na haar pensioen in een periode van vijf jaar met tal van dichters voerde en die werden uitgezonden door de Eindhovense Regionale Verpleeg Omroep ERVO. Onder de geïnterviewden Rutger Kopland, Driek van Wissen, Huub Oosterhuis.

Wedstrijd
Eén van Yvonne Mulders eigen gedichten behoorde tot de beste honderd van 16.000 inzendingen voor de Nationale Gedichtenwedstrijd van de Turing Foundation. Een ander gedicht van haar kwam in een poëziebundel over dichter Gerrit Achterberg. Ze maakte het op verzoek van de uitgever. „Dan kun je zeggen: dat zijn toevalstreffers en dat geloof ik ook wel. Er zijn dichters die er bovenuit steken, en dat ben ik beslist niet. Maar schrijven geeft me houvast. De columns zijn ook een stok achter de deur. Ze moeten elke week af, ik zal nooit overslaan. En ik maak er ook de foto’s bij. Scheppend bezig zijn houdt je bij de les en geeft een goed gevoel. Het heft ook absoluut eenzaamheid op, zolang je maar het idee hebt dat je iets van jezelf geeft.”



Terug